Książka ta znajduje się/albo znjadowała w spisie lektur dla klasy IV szkoły średniej – według starego systemu. Poniższy odcinek pochodzi z rozdziału "Podróż dwudziesta druga".

Pod wieloma względami ta książka osądza świat nauki zarządzania – świat, do którego sam należę. Nauka zarządzania jest rozległą dziedziną, zajmującą się opisywaniem najlepszych praktyk przywódczych i niestety często wstrząsaną przez zgodne z chwilową modą, nie dowiedzione koncepcje.

Nasza mowa, po całowaniu, jest najprostszym i zarazem najbardziej ekscytującym instrumentem porozumiewania się, jaki posiadamy – a przecież większość użytkowników posługuje się nim jak ciężkim mieczem a nie jak szpadą, precyzyjnie wyszlifowaną i subtelną w działaniu, bezlitośnie skuteczną i zwodniczą jak czar, lekką ręką wprawianą w wibracje.
Czarna retoryka to takie wykorzystanie siły i magii instrumentów językowych, aby argumentować, lamentować, akcentować, wykładać lub dyskutować w taki sposób, żeby mówca wygrał sprawę. I to, według sformułowania Artura Schopenhauera, per fas et nefas – słusznie czy niesłusznie.

Idąc za zdaniem „niema głupich pytań”, postanowiłem zadać jedno: Jaka drogę powinien przejść człowiek by stać się trenerem, coucherem? Czy istnieją specjalistyczne kursy -wydaje się to zbyt proste - czy tak jak Pan, wpierw zdobyć doświadczenie w biznesie ( w życiu) i w oparciu o nie stać się nim? A może jedno i drugie? Dziękuję za odpowiedź.
Krzysztof Knapczyk

Jestem 36-letnią osobą, ponad 10 lat temu zdecydowałam się na tzw. karierę akademicką. Obecnie dręczy mnie szereg wątpliwości i dylematów, o które chciałam tutaj zapytać. Tym bardziej, że jestem mamą dwóch małych chłopców: 1. czy widzi Pan szansę na zmianę stylu i kierunku życia w przypadku takim jak mój? Jestem bez doświadczenia w biznesie i jak Pan sam sugeruje w ostatniej książce: „oderwana od rzeczywistości rynkowej”. Czy mogę liczyć (zważywszy na moje racjonalne podejście) na konkretne wskazówki albo choćby zwykły promyk nadziei? 2. czy są Panu znane taki sytuacje? Może ktoś znany Panu odbył już taką podróż i może mi wskazać jakieś kierunki, narzędzia lub choćby literaturę, która by się okazała użyteczna? Utylitarność jest dla mnie kluczowa. Dlatego przeczytałam Pana książkę 3 razy, tak by zrozumieć Pana lepiej. Jeśli jest takich książek więcej, proszę mi podać tytuły. Czytanie pomaga mi bardziej niż rozmowa. Dzisiaj wiem, że mam dość środowiska akademickiego. Prawdopodobnie jestem sfrustrowana, ale ponieważ nie nadaję się do psychoanalityka (jestem zdrowa na umyśle jak mało kto) chciałam zapytać kogoś, takiego jak Pan, kto pracuje w wyjątkowymi, dziwnymi, ale zdrowymi ludźmi o: zwykły życiowy dylemat intelektualistki z naukowym zacięciem… Proszę mi odpisać, bardzo proszę!
Patrycja Głowacka

Poradnik motywacyjny czy intelektualna prowokacja? Biorąc do ręki „Wolnych i zniewolonych” szykowałam się na któryś z tych wariantów. Tymczasem dostałam dużo, dużo więcej.

Dziękuję za prawdę, zawartą w "Wolni...", pomogła mi przyjrzeć się moim ścieżkom myślowym, świetna pozycja.

…dziękuję, że znalazłeś dla nas czas. To było bardzo ciekawe i inspirujące spotkanie, w mojej i innych ocenie. Dyskusje po, były długie, znaleźli się też tacy, którzy się trochę „przestraszyli” przyszłej pracy ze swoimi ludźmi (twoja nomenklatura warsztatowa podziału dojrzałości zadaniowej ludzi na 1,2,3,4..) lub też są po prostu bardziej świadomi swojej roli jako menadżerowie i to ich może przeraża.. Większość jednak była – hm, tak, mogę to powiedzieć, zachwycona ;).

za to, bo w mojej rodzinie (mam 58 lat i jestem emerytowanym lotnikiem) istnieją tylko dwie grupy: 95 % to nieuki, ale deklaratywni katolicy, i 5% samouki ale ateiści lub agnostycy – jak ja.